Home Unusual thoughts Σιδερωμα: Η Λερναια Υδρα

Σιδερωμα: Η Λερναια Υδρα

0 comment

Σενάριο επιστημονικής φαντασίας που έγινε πραγματικότητα.

Νοέμβριος 1989

Η μέρα που πέφτει το Τείχος του Βερολίνου. Εγώ πέρνω τη μεγάλη απόφαση. Χωρίζω. Αλλάζω χώρα. Μαζί με αυτή και μερικές ακόμα αποφάσεις, μικρότερης εμβέλειας που τις τήρησα ευλαβικά. Μια από αυτές ήταν ότι δεν θα ξανασιδερώσω.

Μάρτιος 2020

Η σιδερώστρα είναι έπιπλο της τραπεζαρίας μου. Και η τραπεζαρία μου έγινε γραφείο.

Το πλυντήριο είναι η Λερναία Ύδρα.

Βάζεις την πρώτη στοίβα ρούχων και εκεί που νομίζεις ότι είναι υπό έλεγχο, εμφανίζονται άλλοι 3 σωροί από άπλυτα που ξεφύτρωσαν από το πουθενά.

Βάζω aircondition στο ζεστό αέρα για να μην έχει υγρασία στο σπίτι από τα σχεδόν μονίμως απλωμένα ρούχα.

Πάνω στη βελούδινη καρέκλα της γιαγιάς είναι τοποθετημένη μια λαχανί λεκάνη με ρούχα για σίδερο. Ταινία του Αλμοδόβαρ, να’ναι καλά ο άνθρωπος.

Σιδερώνω προσεκτικά, την κάθε πτυχή του ρούχου, το κάθε πετσετάκι, πάνινες τσάντες για τα ψώνια, κιλότες, ακόμα και κάλτσες. Φαντάζομαι ότι με το καυτό σίδερο πολεμάω τον αόρατο εχθρό.

Σιδερώνοντας κάνω mindfulness. Χαλαρώνω, καθώς η σκέψη μου συγκεντρώνεται στο ίσιωμα του μπλουτζήν. Το ίδιο μου εξομολογήθηκε και η Αννούλα. Όταν θέλει να απομονωθεί λέει στην οικογένεια “αφήστε με τώρα, έχω σίδερο!”

Βλέπω και Netflix, με προσοχή πάντα, κυρίως όταν έχω πετσέτες και σεντόνια που δεν είναι πολύπλοκα. Έτσι είδα ημίγυμνους Βίκινγκς, μπρατσωμένους φέτες, να ξεκοιλιάζονται.

Εντάξει, είναι λίγο βρώμικα τα νύχια του, αλλά αυτό διορθώνεται.

“Τι ώρα έχεις σίδερο απόψε;” με ρωτάει η Μαρία Καλ.

Δίνουμε ραντεβού για τις 21:00. Δεν δικαιούμαι να παραπονιέμαι σε σύγκριση με τη Μαρία. Έχει ένα βουνό από ρούχα, 2 παιδιών και του άντρα της. Τηλε-εργασία άφθονη, μαγείρεμα, διάβασμα παιδιών και ατελείωτο babysitting.

You may also like

Leave a Comment