Home Interviews: Your survival tools? 5 ερωτήσεις για τη Σώτη Τριανταφύλλου

5 ερωτήσεις για τη Σώτη Τριανταφύλλου

0 comment

Η Σώτη Τριανταφύλλου μιλάει στο survivalbox.gr για τα 20 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του βιβλίου της, Το Εργοστάσιο των Μολυβιών, τον κορονοϊό, τα βιβλία της και τα δικά της εργαλεία επιβίωσης στην καραντίνα.

1.

Βλέπεις κάποια θετικά επακόλουθα της πανδημίας του κορονοϊού;

Πιστεύω ότι δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας κι ότι οι δυνάμεις με τις οποίες κινούνται τα οικονομικά συστήματα παραείναι ισχυρές και εδραιωμένες για να αλλάξουν.

Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι αν γλιτώσουμε οριστικά, αν δεν υπάρχει διαρκής απειλή ιικών επιδημιών, θα ξεχάσουμε γρήγορα αυτή την εμπειρία. Μακάρι οι άνθρωποι να μάθαιναν να μένουν μόνοι τους στο σπίτι, να κάνουν κάτι δημιουργικό παρά να ζουν τη ζωή της φραπεδούπολης.

Αλλά αυτό είναι το λιγότερο: η επιδημία καταδεικνύει πολλά χαρακτηριστικά του πολιτισμού μας που ίσως πρέπει να αλλάξουν: τις σχέσεις των ευρωπαϊκών χωρών μεταξύ τους (το ότι δεν είμαστε ενωμένοι, το ότι αντιδράμε ακόμα σε εθνικό-τοπικό επίπεδο), τις σχέσεις μας με την Κίνα και τις ΗΠΑ, τη φύση του εμπορίου στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.

2.

Ποια είναι τα δικά σου εργαλεία επιβίωσης στην καραντίνα;

Μεταφράζω ένα πολυσέλιδο βιβλίο του Τομά Πικεττύ με τίτλο «Κεφάλαιο και ιδεολογία», πράγμα που μου παίρνει πολλές ώρες, κι έχω παραλλήλως και άλλες δουλειές όπως η συγγραφή άρθρων και ενός βιβλίου που ετοιμάζω. Οπότε, είμαι πολύ απασχολημένη.

Επίσης, όπως πολύς κόσμος βλέπω ταινίες και σειρές, κυρίως παλιές ταινίες και παλιές σειρές. Κάνω αναδρομή στην τηλεόραση της παιδικής μου ηλικίας που τη θυμάμαι σαν κάτι μαγικό. Αν νοσταλγώ κάτι από το παρελθόν είναι η τηλεόραση το 1969, το σόου της Λουσίλ Μπολ κάθε Κυριακή.

3.

Η αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου “Το εργοστάσιο των μολυβιών” τι σημαίνει για σένα;

Κατ’ αρχάς σημαίνει το τρομερό πέρασμα του χρόνου. Πέρασαν είκοσι χρόνια, πολλά έχουν αλλάξει στη ζωή του καθενός μας και γύρω μας: οικονομική κρίση, κυβέρνηση παλαβής αριστεράς, επιδημία Covid-19…Νever a dull moment.

Όσο για το ίδιο το βιβλίο, δεν το έχω ξαναδιαβάσει από τότε που κάναμε την αναθεωρημένη έκδοση πριν από δέκα χρόνια περίπου. Το σίγουρο είναι ότι έχω εξελιχθεί ως συγγραφέας: αν δεν πίστευα ότι έχω εξελιχθεί δεν θα εξέδιδα βιβλία, θα έκανα κάτι άλλο.

4.

Η Ρωσσική Επανάσταση και η πτώση του Τείχους του Βερολίνου αποτελούν την αρχή και το τέλος μιας περιόδου. Άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην ιστορία. Πώς βλέπεις τα γεγονότα αυτά συγκριτικά;

Και τα δύο γεγονότα είχαν ευεργετικές και επιβλαβείς συνέπειες για τον κόσμο. Η Ρωσική Επανάσταση ενέπνευσε κινήματα που είχαν αυταρχικό όραμα αλλά που βελτίωσαν τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων σε όλο τον κόσμο. Η πτώση του Τείχους ήταν ένας θρίαμβος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και των δημοκρατικών αξιών αλλά απελευθέρωσε εντελώς τις καπιταλιστικές δυνάμεις, οι οποίες, χωρίς ρυθμίσεις, χωρίς έλεγχο, οδηγούν σε υπερβολές, σε κρίσεις και σε κερδοσκοπία.

5.

“Το εργοστάσιο των μολυβιών”, “Σπάνιες γαίες” και “Το Λούνα πάρκ στο ιερό βουνό” αποτελούν μία τριλογία που μπορεί να εξελιχθεί σε τετραλογία. Πού θα εστιάζει χρονικά το επόμενο βιβλίο;

Αν είμαι υγιής, alive and kicking, θα το γράψω, αν και προηγούνται άλλα βιβλία στο πρόγραμμα. Αυτό το υποθετικό μυθιστόρημα τοποθετείται ανάμεσα στη Μόσχα και σε μια αγγλική πόλη στο Γιόρκσαϊρ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Έχει ενδιαφέρον το πώς οι Σοβιετικοί έζησαν ή δεν έζησαν τη δεκαετία του 1960. Με ενδιαφέρει πολύ η σοβιετική κοινωνία που κατέρρευσε: κυρίως με εντυπωσιάζει ο σοβιετικός πατριωτισμός, ο έξαλλος πατριωτισμός όχι μόνο των Ρώσων αλλά όλων των σοβιετικών «δημοκρατιών».

Στην Ελλάδα υπήρχαν πάντοτε σοβιετικές μικροκοινωνίες και σοβιετικά οράματα: είμαστε η μοναδική χώρα της Ευρώπης που έχουμε σταλινικό κόμμα το οποίο πολλοί άνθρωποι σέβονται, το θεωρούν «σοβαρό». Οι αυταπάτες, οι πλάνες, οι τερατώδεις ιδέες είναι υλικό της λογοτεχνίας.

Κάτι ακόμα

Έχεις γράψει κάτι από τη φαντασία σου που μετά έγινε πραγματικό γεγονός;

Το πρώτο μου μυθιστόρημα, που το έγραψα το 1995 ―μέχρι τότε έγραφα δοκίμια για τον κινηματογράφο και σύντομα κείμενα για την περιπλάνηση ― αποδείχτηκε ταξίδι στο μέλλον: ήταν το μοναδικό που περιείχε αυτοβιογραφικά στοιχεία τα οποία στην αληθινή ζωή επιβεβαιώθηκαν με τραγικό τρόπο. Με έναν θάνατο και μια αρρώστια.

Μόλις παράγγειλα δύο βιβλία της Σώτης στο eshop των Εκδόσεων Πατάκης. Για μερικές βραδιές χωρίς Netflix.

You may also like

Leave a Comment